همان پرنده ی در قفسم

برای چشیدن طعم آزادی

و رهایی...................

سرم را قفس ساختم

و از ترس آب و نان

بالهایم قفسی شدند

هنگام پرواز

میله‌های قفس ذهنم را

می‌ پرستم

من یک ایماندارم

(مزدا)

به راهم ادامه می‌دهم

سنگهای افتاده در راه را نمی‌‌بینم

آنها افتاده اند و من ایستاده

آنها نشسته اند و من ایستاده

آنها ساکت اند و من با فریاد

اگر هزار سنگ دیگر هم ببارد

به راهم ادامه می‌دهم،

چون در انتهای راه

چشمانی منتظرند

که من به راهم ادامه بدهم

به راهم ادامه می‌دهم

(حاکمی) مزدا

گر‌ چه تابوت زمستان به شکست

چه بهار سردی است

گًل لبخند مرا دیواری است که

که به پنهانی‌ یک عشق

به یغما رفته است

چه بهار سردی است

در قدم‌های امید از سرما

حس گرمی‌ ته دریا رفته است

باوری را که فراموشم شد

در بهارم سوی شبها رفته است

(حاکمی)

در انتهای با د

هستی‌ مارا شما ببند

تا در امان

خسته ی دشتان گرم و خشک

آب سراب و باده ی رویا سحر کنیم

آرامتر از این

که چو ذرات گرد و خاک

در اوج آسمان و

هزاران کرانه ها

با کمترین بهانه ی دنیا

سفر کنیم

(حاکمی)

از کوچه‌های شهر ما بوی شراب می‌رسد

بر آفتاب سبز ما ، بوی سراب می‌رسد

این خنده‌های عاشقان راهی‌ عشق شدن اند

از چهره ی کبوتران بوی عذاب می‌رسد

در دامن شکسته ی خاک سبک گشتیه ی ما

از ترکش نگاه ما بوی ‌عقاب می‌رسد

با آن قدم‌های برون رفته ز دامان فلک

از همدل لاله ی دشت بوی حباب می‌رسد

سرنکشم به هر دری، چونکه برویم بسته است

از خالق هستی‌ ما بوی رباب می‌رسد

(حاکمی)

از بهار می‌گویم

بهاری که پیچک زمستان را باز می‌کند

و به زمین اجازه ی نفس می‌دهد

و لبخند میزند

تا غنچه های خفته در شاخه‌های عریان

چون گًل بخندند

هوا عطر بهاری دارد

تا ما نیز

از خواب تاریکی ها

به روشنایی‌ها پا گذاریم

آدم بودن زیباست

اگر بهار درونمان بخندد

آنوقت گلهای آدم بودن را

در فکرمان میخندانیم

و عطر آدم بودن میگیریم

ما بهار می‌شویم

(حاکمی)

اگر اسیر دست تو هستم کجا توانم رفت

اگر رفیق دام تو هستم کجا توانم رفت

مپرس از دل‌ بیمار من سراغ کسی‌

خمار قبله جام تو هستم ،کجا توانم رفت

سفر برای نگاه تو در اوج آسمان کردم

خراب کوی و بام تو هستم کجا توانم رفت

به بوی زلف تو مستم ، بهشت دامن توست

چنین اسیر به کام تو هستم کجا توانم رفت

(حاکمی)