در کعبه من جنگ رسیدن به خدا نیست

در کعبه من رنگ جدایی‌ها نیست

این کعبه درون جعبه یی از دلهاست

آن جعبه درون قلب من تنها نیست

دیواره آن جعبه پر از نور خدا است

چون زورق بشکسته یی در دریا نیست

گًل‌های درون جعبه پر عطر از عشق

عشق آمد و گفت بدون من دنیا نیست

(حاکمی)

آنجا که درد خدا درد ما نشد

هر جا که نور عشق نتابد وفا نشد

راه رهایی دلدادگان ز غم

بی‌ نور هستی‌ و نور خدا نشد

در پیچ‌های هستی‌ ما زندگی‌ نبود

رنج و غم و فراق ز انسان جدا نشد

شادی ما چرا گرهی کور خورده است

از زیر بار لعنت شیطان رها نشد

این جان خسته را ببرم تا به پای مرگ

در هیچ درگهی به تمنا ، گدا نشد

آی‌ با د و خاک و آتش و افسون روزگار

بر گرد من به تا ب که با من چه‌ها نشد

(حاکمی)

شبهای بی‌ تو بودنم

شبهای سرد من شده

لبهای خشک و تشنه را

باید که سیرابش کنی‌

آغوش‌‌های سرد من

پژمرده‌ مرده است از بی‌ کسی‌

زمزمه‌های سرد را

باید که تبدارش کنی‌

من مانده‌ام در دام غم

عطر تنت آرام من

در خواب عشقت مست مست

باید که بیدارش کنی‌

در ابر‌های تیره تر

انگار برق روشنی است

پر التهابم در سکوت

باید که دیدارش کنی‌

جام سکوتم را بنوش

رنگ هوایم را بپوش

سازی بزن از جنس دل‌

باید که دادارش کنی‌

(حاکمی)

Gefällt mirGefällt mir · 

• 

این جام می‌‌ام را تو چو دریا بپذیر
خورشید دلم را تو چو صحرا بپذیر
انگار نه انگار که شیدای تو هستم
این جان و دلم را تو چو دنیا بپذیر
سر مست نگردم ز تو چون جان بجنونم
خونبار شد این دل‌، تو از اینجا بپذیر

از پنجره قلب من امروز به پرواز
سوی تو اسیر آمده تنها، بپذیر
(حاکمی)

از آن زمان که شاخه امید خشک شد

در من نشانه یی ز بهاران .نیامده است

هر کس که آمده است به پیشم چو یادگار

آواره‌ بود ، چهچه بلبل نیامده است

گلهای عشق و امیدم به سالهاست

با ساز دیگری شده مست و ، نیامده است

بازیگری است گردش ایام عمر من

از بهر درد عشق ، طبیبی نیامده است

(حاکمی)

سلام

انسانم ولی‌ سیاه رنگ

زندگییم هم سیاه بود

با افکاری انسانی‌ و سبز

پوششم از پوست و برگ درختان

دنیایم شاد، با روح و همراه نشاط طبیعت

شوقم..... وطنم و قبیله ام

تو آمدی و به من نزدیک شدی

مرا به بردگی بردی

لباس تنم را تو

بر قامتم دوختی

و خواستی‌ که رنگ تو باشم

مرا از درونم دور کردی

و سر زمینم را

و ثروت درونم را

که نشاط بود و سبز بود و طبیعت

یکجا به غارت بردی

حالا ، با تزریق تبیلقاتت به مغز استخوانهایم

نمی‌توانم آنچه بودم باشم

تو مرا رنگ کردی

برای بهره کشی‌................

من سیاه

برنگی دیگر شده ام

فرزندانم را تو پیش خرید کردی

(حاکمی)

آنجا که کوه غرور و وفای دوست

همبستر خاک میشود

از من نشان نگیر

که خورشید زندگی‌

از چهره ی خدای زمین

پاک میشود

هرگز گمان مبر که آسان گذشته ام

تا یار آن دل‌ ناباورت شدم

برگ خزان به بین

که با با د آرزو

در پایگاه اشک

همره کولاک میشود

(حاکمی)