دردم را کاشتم

درخت رنجم شد

گلهایش برای درد مندان تازگی نداشت

اما میوه آاش که زخم قلبم بود

اشک ابر‌های تنهایی را

دامنم را به گلهای دلم

پیوند میداد

تو باش و

دست‌هایی‌ که

با درد آشنایی ندارند

من گلهای دردم را

به هیچ قیمتای نمی‌‌فروشم

من اصلان فروشنده نیستم

دست‌هایت را ..........خوت

بهتر میدانی‌

(حاکمی)

از راه غبار الود شهر

صدای ناله عشق

بر گلوی جاده زندگی‌

همچنان میفشارد

و

از سیب‌های کهنه

که بر درخت آرزو آویزان هستند

دلم بدرد آمده است

تو

با تو هستم

تو در کدام کوره راه قدم میزنی

(حاکمی)

بعضی‌‌ها چهره غمناک مرا میبینند

زیر لب میخند ند

که چرا

بر غم تنهای ها

غمناکم

این عجب نیست

که هر رهگذری

زیر لب

زمزمه‌ای می‌گوید

شاید هم میگرید

باورم کن

که دلم

از غم تو

گریان است

کاش میشد که از حاشیه بیرون آیی

و نمادی ز شقایق باشی‌

کاش میشد قد مور چه یی

این دلت لانه گرمی‌ میشد

کاش احساس من از تنها یی

عطر لبهای تو در شب میشد

کاش میشد چو صبحی‌ از شب

غم تنهای من رد میشد

و بهمراه نسیمی از گًل

ساکن گونه یی از تب میشد

کاش میشد که هنگام وداع

پیش رویم همه‌‌جا سد میشد

کاش میشد که در باغ خدا

جاده در نفسم شب میشد

عشق‌ها راهی‌ یک دشت تهی از عشقند

که شقایق تنها است

رنگ ما ،رنگ شقایق‌ها نیست

که به عشق ، عشق دهیم

ما، به عاشق شدن عادت داریم

و نداریم نگاهی‌ که

به دل‌ عشق دهد

ما ، به عاشق شدن عادت داریم

که چوو عشق آمده ایم

تا که عاشق باشیم

آیه عشق

فقط یک کلمه است

با

هزاران فریاد

همه در دشت تهی

سرگردان

من و ما تنهاییم

چون به عاشق شدن عادت داریم

به استقبال شب نمی‌روم

تو  میدانی‌

ستاره  ام را دوست دارم

میدانم که

سیاهی‌ها را 

با طلوع خوشید

و

آمدن تو

بدرقه خواهم کرد

گلهای باغچه

در انتظار  تو

 زمین گیرند

تو آن درمان بی‌ درمان دردی

اگر چه که زنی‌ ،اما تو مردی

وفای تو صفای تو بهار است

ز سرمای بهار من تو سردی

اگر من زنده‌ام  زندانیم من

ترا گویم تو مردی و تو مردی

(حاکمی)