آتش نزن بر جان من

آی‌ مهربان  جانان من

من از تو پیدا میشوم

‌گم گشته یی در جان من

،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،

دل‌ داده‌ام در کوی تو

گم گشته‌ام در موی تو

فارغ نیم از سوی تو

پیدا چو شد  پنهان من

،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،

با اشک چشمم سر کنم

 رویم به اشکم تر کنم

در آرزوی دیدنت

پیمانه شد پنهان من

شروع یک روز عمر  بهاری

با غنچه‌های امید

که عطرشان به مستی زندگی‌ می‌رسد

و طبیعت خدا را

در قابی از زندگی‌

به تو

آری به تو

تقدیم می‌کنم

من  به امید فردای  با تو 

عشق می‌کنم

من از نوشته‌های کپک زده دور‌های دور 

من از نوشته‌های اسیرشده در عشق‌های کهنه ی بی‌ محتوا

من از هزار‌های گذشته  بر این زمان

من از هزار پیچ و خمّ درد زندگی‌

من از صدای نشنیده  بگوش خود

من از غبار‌های نوری بی‌ نور روز خویش 

من از خرابه‌های خاطره‌های غمین خود

من از شکایت نشنیده  ز خستگی‌ 

با رفتنت 

من از آنها گذشته ام

آنیکه آشناست نپرسیده حال ما

بیگانه هم که ندارد نشان ما

پرواز  سبز قاصدک خوش خیال هم

دردی دعوا نمیکند از خسته  حال ما

به نازم به نازم  به میخانه دل‌ به نازم

به سازم به سازم به یک مشتی از گل‌ به سازم

مرا با گل‌  و درّ غلتان چه حاجت

نوازم نوازم به تاری که در دل‌ نوازم

هوایی ندارم به شبهای شبگرد

بدون ستاره به شب‌های رازم

به نازم  به نازم گر آرامش جان بمانی

زمین و زمان را به سازم ،به نازم

در این بهار عاشقی خزان به سر نمیرسد

سپیده امید هم به چشم تر نمیرسد

گره نزن تو اشک را به درد دیدگان من

بشین دمی کنار من که عشق سر نمیرسد

زبانه‌های آتشی که گر زدی به دامنم

دعای من چو آتش است  چرا خبر نمیرسد

آی‌ آفتاب داغ بسوزان تو جان من

جسمی‌ نمانده تا که بسوزد توان من

بودم چو سنگ خاره و خارا به کوی دوست

آتش بزن تو هرچه توانی‌ جهان من

اشکی نمانده تا کند دیده‌ام سراب

آتش زده به دامن ایمان زبان من 

فریاد گریه ز غصه مجالم نمیدهد

خشکیده  شد ز ریشه تمام فغان من

جانی ز جان نمانده تا که دهم  در ره‌ دلم 

افسوس  پر کشید ز غصه یارم روان من