یوسف گم گشته پیدا میشود

هر که از ما نیست رسوا میشود

ما نه گم گشتیم ،نه پیدا شدیم

اشتباهاً در درون رسوا شدیم

ما درون را از برون پیدا کنیم

خویش را در خویشتن رسوا کنیم

ناله‌ها بسیار، حرکت‌ها فرار

اهل قیل و قال باشد در هزار

صاحبان منزلت خوابیده اند

مخفیانه گوشه یی نالیده اند

مزدا

در گمان خویش،ما ،رندان شدیم

پیش جانان تا کجا آسان شدیم

اختیاری در دل خود داشتیم

رفت جان از دل چو بی‌ جانان شدیم

عشق را در خود سپر‌ها ساختیم

ناودانی ،در پی‌ باران شدیم

مشت‌ها را در پی‌ دیوار عشق

پای را در دوستی‌ تابان شدیم

گر دمی با عمر خود خلوت کنیم

آفتابی پشت ابر،نالان شدیم

مزدا.

بیا بنشین کنار من درخت باورم گم شد

تو هم از سقف بالای شفق از دور می‌‌آیی

گناهی را ندیدم در سفر با ماهی‌ دریا

به آب تلخ دریا هم دمی با نور می‌‌آیی

اگر از آفتاب عشق روزی همسفر یابم

شراب عشق می‌نوشم ،تو هم از حور می‌‌آیی

هوای روزگار عشق ،پیری را نمیداند

فراموشم نکن، شاید تو هم با نور می‌‌آیی

در آن راهی‌ که میرفتم ندیدم باوری همدل

به ساحل می‌رسد آوارگی ،گر‌ جور می‌‌آیی

مزدا

کیسه بر سر میکشیم تا هیچ جایی‌ را نبینیم

دست خون الود را در خویش پنهان می‌کنیم

چشم‌ها را بسته ایم تا روزمان تاریک با د

در سیاهی‌ها ی فرار از دل دو چندان می‌کنیم

عاشقیم اما نمی‌دانیم معشوق دل ما در کجاست

از سر درد آفرین خویش حیران می‌کنیم

موج در ما موج افکار است تا ر‌ه گم شود

کشتی بی‌ ناخدا با خویش ویران می‌کنیم

آفتی گشتیم بر سرّ وجود خویشتن

زخم بر خود می‌زنیم و درد درمان می‌کنیم

مزدا

هر کسی‌ از راه عقلش گم شود

سر نوشتش  سرنوشت خم شود

در دلش جوشد که می‌‌آید پدید

هیچ انگوری ز خود خیری ندید 

آن بلایی که ز دین آید پدید

آدمی را میکشد از راه دید

عالمان دین همه محتاج  نان

میخورند این مفت خواران خونمان

دین و مذهب از کجا آمد پدید

خالق او را کسی‌ هرگز ندید

آنچه نادان گفت باور میکنی‌

خویش با نادان برابر میکنی‌

در فراموشی به فکر افتاده ایم

چون شبانان سوی ذکر افتاده ایم

از کجا بای شروعی را گذاشت؟

خلق را جانانه باید دوست دوست داشت

حرمت انسان به ذهن و حال اوست

پیشواز عشق رفتن حال اوست..

مزدا

بگذار رها باشم

چون آب خدا باشم

از قالب این و آن 

در خویش ،صدا باشم،

از با د نمی‌‌نالم

بر خاک نمی‌‌بالم

این هستی‌ و مستی را

در باده صفا باشم

باران که نمی شوید

سودای خیالت را

با  عشق نگاهی‌ کن

از دیده خدا باشم

ما مست به کار آئیم

مستانه به بار آئیم

بوسیم لب یاران

آن لحظه چه‌ها باشم

مزدا