ته مانده این آفتاب زندگی‌

از آن تو

از آفتاب سرد خود

با من بگو

بنشسته یی بر قله یی از دود

از خنده‌های تلخ خود

با من بگو

از من نگو

از خود بگو

(حاکمی)

از عمق گریه‌های من

خنده شکار کرده یی

بخاطر شکستنم

مرا حصار کرده یی

دو چشم مست خویش را

چوو شب خمار کرده یی

بهار من نمی‌‌رسد

که خود بهار کرده یی

ز من مپرس حال دل‌

اگر قمار کرده یی

(حاکمی)

ما بجز خاک در کوی تو

خاک دگری نشناسیم

این عجب نیست

که در کوی تو دلها خاکند

من و عشق

خاک در کوی ترا سجده کنیم

کوی تو

باغ خدا است

تو در این باغ خدا

چون بهاران پاکی

(حاکمی)

در کعبه من جنگ رسیدن به خدا نیست

در کعبه من رنگ جدایی‌ها نیست

این کعبه درون جعبه یی از دلهاست

آن جعبه درون قلب من تنها نیست

دیواره آن جعبه پر از نور خدا است

چون زورق بشکسته یی در دریا نیست

گًل‌های درون جعبه پر عطر از عشق

عشق آمد و گفت بدون من دنیا نیست

(حاکمی)

آنجا که درد خدا درد ما نشد

هر جا که نور عشق نتابد وفا نشد

راه رهایی دلدادگان ز غم

بی‌ نور هستی‌ و نور خدا نشد

در پیچ‌های هستی‌ ما زندگی‌ نبود

رنج و غم و فراق ز انسان جدا نشد

شادی ما چرا گرهی کور خورده است

از زیر بار لعنت شیطان رها نشد

این جان خسته را ببرم تا به پای مرگ

در هیچ درگهی به تمنا ، گدا نشد

آی‌ با د و خاک و آتش و افسون روزگار

بر گرد من به تا ب که با من چه‌ها نشد

(حاکمی)

شبهای بی‌ تو بودنم

شبهای سرد من شده

لبهای خشک و تشنه را

باید که سیرابش کنی‌

آغوش‌‌های سرد من

پژمرده‌ مرده است از بی‌ کسی‌

زمزمه‌های سرد را

باید که تبدارش کنی‌

من مانده‌ام در دام غم

عطر تنت آرام من

در خواب عشقت مست مست

باید که بیدارش کنی‌

در ابر‌های تیره تر

انگار برق روشنی است

پر التهابم در سکوت

باید که دیدارش کنی‌

جام سکوتم را بنوش

رنگ هوایم را بپوش

سازی بزن از جنس دل‌

باید که دادارش کنی‌

(حاکمی)

Gefällt mirGefällt mir · 

• 

این جام می‌‌ام را تو چو دریا بپذیر
خورشید دلم را تو چو صحرا بپذیر
انگار نه انگار که شیدای تو هستم
این جان و دلم را تو چو دنیا بپذیر
سر مست نگردم ز تو چون جان بجنونم
خونبار شد این دل‌، تو از اینجا بپذیر

از پنجره قلب من امروز به پرواز
سوی تو اسیر آمده تنها، بپذیر
(حاکمی)