هر کسی‌ از راه عقلش گم شود

سر نوشتش  سرنوشت خم شود

در دلش جوشد که می‌‌آید پدید

هیچ انگوری ز خود خیری ندید 

آن بلایی که ز دین آید پدید

آدمی را میکشد از راه دید

عالمان دین همه محتاج  نان

میخورند این مفت خواران خونمان

دین و مذهب از کجا آمد پدید

خالق او را کسی‌ هرگز ندید

آنچه نادان گفت باور میکنی‌

خویش با نادان برابر میکنی‌

در فراموشی به فکر افتاده ایم

چون شبانان سوی ذکر افتاده ایم

از کجا بای شروعی را گذاشت؟

خلق را جانانه باید دوست دوست داشت

حرمت انسان به ذهن و حال اوست

پیشواز عشق رفتن حال اوست..

مزدا

بگذار رها باشم

چون آب خدا باشم

از قالب این و آن 

در خویش ،صدا باشم،

از با د نمی‌‌نالم

بر خاک نمی‌‌بالم

این هستی‌ و مستی را

در باده صفا باشم

باران که نمی شوید

سودای خیالت را

با  عشق نگاهی‌ کن

از دیده خدا باشم

ما مست به کار آئیم

مستانه به بار آئیم

بوسیم لب یاران

آن لحظه چه‌ها باشم

مزدا

ریشه در خاک چو یخ بسته بدنبال شراب

که بنوشد مستی

روی یک شاخه ی مست

غنچه‌ها مست و خراب

زا یش ساقه ی مست

که من از شاخه ی پر غنچه و گل

سر حالم ، سرمست

مزدا

برو باران

نمیخواهد بباری،بر سر سردم

که خود می‌‌بارم از دردم

دگر گرما

نمانده در تن سردم

برو باران

که جای بارش ‌ات در خانهٔ من نیست

من از سیلاب اشک دیدگانم ،رود میسازم

بیابان‌های ذهنم خشک و اویز اند

به آب درد چشمانم ،کویر زند‌گی

گلخانه ی عشقند

برو باران

نمی‌ خواهم بباری ،بر دل تنگم

که با این شاخه ی بشکسته از پائیز

همرنگم

(مزدا)

نگاه تلخ

لبخند تلخ

کنایه تلخ

هم آغوشی تلخ

رفتن تلخ 

و

غرور تلخ

تلخی‌‌ها رنگ  می‌دهند

رنگ باختگی

اگر که تو هم

تلخ شده باشی‌

(مزدا)

با تو بودن خوب است

بی‌ تو بودن بهتر از خوبی‌ها

که خدا هم تنها است

و به پاکی خدا سوگند است

من خدا را نهراسم چو خودم

که نه دیواری هست

و نه دنیا ی پس از مرگ خودم

من خدای خویشم

مزدا