ریشه در خاک چو یخ بسته بدنبال شراب

که بنوشد مستی

روی یک شاخه ی مست

غنچه‌ها مست و خراب

زا یش ساقه ی مست

که من از شاخه ی پر غنچه و گل

سر حالم ، سرمست

مزدا

برو باران

نمیخواهد بباری،بر سر سردم

که خود می‌‌بارم از دردم

دگر گرما

نمانده در تن سردم

برو باران

که جای بارش ‌ات در خانهٔ من نیست

من از سیلاب اشک دیدگانم ،رود میسازم

بیابان‌های ذهنم خشک و اویز اند

به آب درد چشمانم ،کویر زند‌گی

گلخانه ی عشقند

برو باران

نمی‌ خواهم بباری ،بر دل تنگم

که با این شاخه ی بشکسته از پائیز

همرنگم

(مزدا)

نگاه تلخ

لبخند تلخ

کنایه تلخ

هم آغوشی تلخ

رفتن تلخ 

و

غرور تلخ

تلخی‌‌ها رنگ  می‌دهند

رنگ باختگی

اگر که تو هم

تلخ شده باشی‌

(مزدا)

با تو بودن خوب است

بی‌ تو بودن بهتر از خوبی‌ها

که خدا هم تنها است

و به پاکی خدا سوگند است

من خدا را نهراسم چو خودم

که نه دیواری هست

و نه دنیا ی پس از مرگ خودم

من خدای خویشم

مزدا

شبهای من که پر از موج خاطره است

در انتظار بوسه‌ آرام ساحل است

پرواز می‌کنم که بمیرم کنار تو

این زندگی‌ بدون تو ، در خواب باطل است

شاید که آب بودن و پاکی ملاک نیست

پاک است چو آب بر سر پیمان و غافل است

امروز هم گذشت چو ایام پیش تر

کامی‌ ز موج آب که دنبال ساحل است

(حاکمی) مزدا

مزه شراب را

از زبان تو شنیدم

و از لبان تو چشیدم

نه جامی‌ بود و

نه خمی بود و

نه انگوری

فقط تو بودی و من

(حاکمی) مزدا

از قضا من گل پرپر شده باران را

در دل چشمه خشکیده‌ ،نهان می‌شویم

زیر پای نفس یار ،خزان مینالد

تا نگاهی‌ برسد ،روح ز جان می‌شویم

فصل پائیز اگر زرد شده است برگ دلم

ریشه در عمق به سودای زبان می‌شویم

سوی ایام فراموشی من جار زدند

عشق را با ستم نام و نشان می‌شویم

ابر می‌بارد و چشم من حیران با او

صورت خویش به رسوای جهان می‌شویم

(حاکمی) مزدا