شاخه ها از ریشه در خون
ارزو ها یاد مجنون
افتاب درماه زیتون
ای وطن بی تن مباش
در قمارعشق غرقم
بی تو مردابی زدردم
بسته در باران سردم
ای وطن بی تن مباش
بوی درمان میدهی تو
درد پایان میدهی تو
جان به یاران میدهی تو
ای وطن بی تن مباش
تن نه از تن های بی جان
راویان شهر پیران
شاهدان صبح انسان
ای وطن بی تن مباش
مزدا

ای که از غافله عشق جدا افتادی
لذت عشق ندانی به خطا افتادی
هرکه بیمار شود دست به دامان خداست
روی پیشانی خود بین بکجا افتادی
سفر عشق پر از لذت نا کامی هاست
نشکند بال دو عاشق چو زپا افتادی
گر نشینی خطری نیست ولی عشقی نیست
نقش دل را چه کنی از دل ما افتادی
میروم تا که زنم بند به بند دل خویش
گرمی عشق چو با بند وفا افتادی
(مزدا)

تو هم با من بیا٬مهتاب تنهاست
خمیر عشق در دریا است٬دریاست
توهم با من بیا٬ جشمم پر اب است
که زیر چشمه ها غوغاست٬زیبا ست
توهم بامن بیا اینجا کویریست
که زیر بوته اش جا پای دریاست
تورا با من زمانی زندگی بود
ولی اکنون درختی خشک پیداست
من و تو خاک را با خون نویشتیم
بمان در خون که خون خاک دریاست
(مزدا)

شب بیداری یاران همه را مست کنید
تا نبینند خرافات ودگر های شما
(مزدا)

خبرت هست که با من سرسودا داری
چون نمانده است دلی از که تمنا داری
بوستان رفت٬گلستان دلم پرپر شد
گرچه از عشق خبرنیست خبر هاداری
یاد ایام که با عشق سفر میکردم
سفرم سوخت به اهی که تو با ما داری
مرغ دریایی دل تشنه ابی است بدل
اب شور ته دریا و چلیپا داری
مزدا

من از خودآی خودم هستم و
خدا زمن است
من و خدا حقیقت تلخیم
همچو جام شراب
بخوان حدیث ،همانندافتاب خراب
مزدا

صحبت از عشق چرا
خون من خون تو نیست
خون بهای تو بیارزد
سفر عشق مرا
از کجا تا بکجا شرح نویسم ازخویش
که من از خویشتن خویش پریشان نشوم.
مزدا