مستیم که هستیم در این عالم هستی‌

راه دگری نیست در این دیر زمستی

تعداد محدود 

شاید هم دورند و نا محدود

کمکم کن که سر کشم از این خرابه آباد

هنوز که نفس‌ها نه گشته‌اند مسدود

پروا چرا 

از کوه دود

راهی‌ میان بر است در این کوره راه دل‌ 

جایی‌ قدم نهاده یی که زند بوسه‌  آه دل‌

گلهای عشق پر پرواز  در لب اند

آنجا کجاست که زند پرسه ماه دل‌

 گذر از حجاب

نمی‌خواهم پاپوش من باشی‌

در زیبایی آئینه کودکی ها

چشمانت به پلک آرسته است

اصل من این است

مطمئن باش که او سایه نبود

و خیالی که نباشد نامی‌

به کدام سوی،

ته این کوچه بن بست

بال و پر ناپیدا است 

زیر مشتی از خاک

سفری از بامی

نبض من بی‌هوش است 

از درون یخزده است

گر چه  فواره خون در قلبم

همچو دیگی‌ غلیان میجوشد

نبض من بی‌هوش است

آسمان من و ما برق نگاه من و توست

ابر‌هایش ز تمنّای جهان من و توست

رنگ آبی شده آاش راز میان من و توست

سایه عشق    به دلدار زبان من و توست